با همه فشارهای روحی روانی که بهم وارد کرد
اون همه سفت کن شل کنی که سرم درآورد...
پاس دلم موندم و پای دلش...نخاستم مدیون دلی باشم..
چه دل خودم چه دل اون
شکر خدا که دینی گردنم نیست..
کم کم انشاله با خانواده هماهنگ کنیم آستین بالا بزنن
برچسب:
نویسنده: مهراد شریعتی